بار ديگر به مساله وحى باز مىگردد ، و اگر در آيات قبل از اصل وحى سخن در ميان بود در اينجا سخن از هدف نهايى وحى است ، مىفرمايد : « اين گونه قرآنى عربى فصيح و گويا بر تو وحى كرديم تا ام القرى ( مكه ) و كسانى را كه در اطراف آن هستند انذار كنى » ( * ( وَكَذلِكَ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ قُرْآناً عَرَبِيًّا لِتُنْذِرَ أُمَّ الْقُرى وَمَنْ حَوْلَها ) * ) . « و آنها را از روزى كه همه خلايق در آن روز جمع مىشوند و شك و ترديدى در آن نيست بترسانى » ( * ( وَتُنْذِرَ يَوْمَ الْجَمْعِ لا رَيْبَ فِيه ) * ) . از آن روز كه مردم به دو گروه تقسيم مىشوند « گروهى در بهشتند ، و گروهى در آتش سوزان دوزخ » ( * ( فَرِيقٌ فِي الْجَنَّةِ وَفَرِيقٌ فِي السَّعِيرِ ) * ) . تعبير « كذلك » ممكن است اشاره به اين معنى باشد كه همانگونه كه بر انبياى پيشين به زبان خودشان وحى فرستاديم بر تو نيز به زبان خودت قرآنى عربى وحى كرديم ( بنا بر اين « كذلك » اشاره به جمله « وَإِلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكَ » مىباشد ) . و نيز مىتواند اشاره به جمله بعد باشد ، يعنى وحى ما بر تو اين گونه است : به صورت قرآنى عربى با هدف انذار . درست است كه از ذيل آيه يعنى جمله « * ( فَرِيقٌ فِي الْجَنَّةِ وَفَرِيقٌ فِي السَّعِيرِ ) * » استفاده مىشود كه وظيفه پيامبر هم انذار است و هم بشارت ، ولى از آنجا كه تاثير « انذار » در نفوس مخصوصا در افراد نادان و لجوج عميقتر است ، در آيه ، دو بار فقط روى « انذار » تكيه شده ، با اين تفاوت كه در مرحله اول سخن از انذار شوندگان است ، و در مرحله دوم سخن از چيزى است كه بايد از آن بترسند يعنى دادگاه قيامت . روزى كه به خاطر اجتماع عموم انسانها رسواييش بسيار دردناك و شديد